İSHAK EDEBİYAT

“Uçurtmanın İpi” Emame Akman Harmancı’nın Dergâh Yayınları’ndan Aralık 2025’te çıkan, 17 öyküden oluşan, okurun dikkatini çekmeyi başaran ilk öykü kitabı. Elbette bunun nedenlerini birlikte masaya yatıracağız. Ancak eser hangi temalar etrafında dolaşıyor, gelin, beraberce göz atalım. Kitabın muhtevasındaki kadın-erkek ilişkileri, aşkın kararsız hâlleri, üzerine titrenen bir torun, yitik yıllar, yol ayrımları, suçluluk psikolojisi, günahın bedeli, savaşın ortasında kararan yaş

Televizyondaki kadının, bağırmaktan boyun damarları belirginleşmiş, yüzü kıpkırmızı olmuştu. Kocasına olan öfkesi biplenmiş cümlelerin uzunluğundan anlaşılıyordu. Televizyonu kapattı. Parmağına doladığı ipi çözdü, örgüsünü koltuğa bıraktı. Bardakta buharı üstünde tüten taze çayını içmedi. Ekrandaki o öfkeli yüzü görmeye tahammülü kalmamıştı; içinde bir kaçış isteği uyandı. Montunu giydi, çantasını aldı, evden çıktı. Serin bir rüzgâr yanaklarını okşarken adımlarını hızlandırdı

Kitabınızın adı olan Lo’nun Gereklilik Kipleri, daha ilk sayfadan itibaren okuru sarsıcı bir psikolojik atmosfere sokuyor. Öyküdeki karakterin hayatı, babasının dikte ettiği kurallar yüzünden bir “-meli / -malı” çetelesine dönüşmüş durumda. Bir yazar olarak edebiyatta bu dilbilgisel kipleri, bireyin zihinsel ve toplumsal hapishanesini anlatmak için bir enstrüman olarak kullanma fikri nasıl doğdu? Bana göre dil, insanın zihninin sınırlarını çizer. Lo’nun Gereklilik Kipleri’nde

Farenin gerçekliğine başlangıçta inanmamıştım. Düş ya da halüsinasyon olarak kabul ediyordum onu. Yaklaşık bir metre boyunda, koyu kahverengi, genellikle upuzun arka ayakları üzerinde dikilen, geveze mi geveze bir fareydi bu. Oldukça kiloluydu. Acayip derecede zeki bir hayvandı. Polemiklerde onu yenmek imkânsıza yakındı. Zeki olmakla kalmıyor, inanılmaz bir entelektüel birikimden de sıklıkla, ustaca yararlanıyordu konuşmalarında. Güç durumda bırakıyordu insanı. Gerçi benden b

Tahsin Yücel ile ilk olarak çevirmen olarak karşılaşmış, biyografisinin de “Elbistan’da doğdu” şeklinde başlayan o ilk cümlesini okuduğumda da oldukça şaşırmıştım. Daha sonra romanları ve öyküleriyle tanışmış ve özellikle öykülerinde doğduğu yeri bir edebiyat mekânına dönüştürmesine hayran kalmıştım. Uzun zamandır da bir Elbistanlı olarak, Tahsin Yücel’in Elbistan’da geçen bir öyküsünü derin okumaya tabi tutarak yazmak istemişimdir. Şimdi zamanı geldi ve “Yürümek” öyküsü seçi

Nihat, yağmur başlamadan hemen önce havanın kokusunu tanırdı. Toprak henüz ıslanmamış olurdu ama havada, uzakta bir yerlerde kırılmış dalların, nemlenmiş taşların ve eski duvarların kokusu dolaşmaya başlardı. Gökyüzü ağırlaşır, evlerin saçaklarında serçeler birbirine sokulur, sokakların sesi azalırdı. Sonra yağmur gelirdi. Kırkikindiler. Öğleden sonra ansızın bastıran, kısa süren, insanı hazırlıksız yakalayan o yağmurlar. Nihat, kırkikindileri çocukluğunda çok severdi. Sonral

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Bazı insanlar için yazmak kader, kimileri içinse kederdir; benim yazma serüvenim ise bu ikisinin tuhaf bir karışımı olarak başladı. Bu süreçten ne zaman uzaklaşacak olsam, beni hep içeriden iten, dürten ve kendine çağıran bir arzu vardı. Nihayet 2016 yılında, Moda’daki bir atölyede o fırsatı yakaladığımda, içimdeki bu köklü arzuyla, büyük bir iştah ve özlemle öykü yazmaya başladım; o günden beri de öykü yazmayı sürdürüyorum. 2- Öyk

Yıllardır yöneticiliğini yaptığı holdingin ülkenin farklı coğrafyalarındaki fabrikalarını önceleri otobüslerle, özel aracıyla kat ederken son yıllarda, tam da emekliliğine on on beş yıl kala hayatımızı kolaylaştıran hava yolları şirketleriyle hızlı, etkin, rahat, zamandan tasarruf etmenin huzuruyla yapmaktaydı. Holdingin ürünlerinin müşteri şikâyetleri ile kusurlu ve ayıplı olduğu kesinleştiğinde değişimlerini ikiletmeden yapmayı yönetici sorumluluğu saymaktaydı. İlk olayını

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Aklımda kalan belirli bir zaman yok. Önce küçük notlar, hayal gücüyle beslenen metinler, sağa sola yazdığım aforizmalar vardı. Zamanla bu parçalar uzayan metinlere, toplumsal meselelere odaklanan anlatılara dönüştü. Kırklı yaşlarımla birlikte sanırım cesaretim de arttı. Uzun soluklu bir metin yazıp yazamayacağımı denemek istedim. Kendime bile itiraf etmeden roman yazmaya başladım, tıkandığım zamanlarda yazma eyleminden uzaklaşmamak

Erzurum sokaklarını hatırlıyorum. Mavi otobüsleri vardı. Mevsimlerden kıştı. Topak topak kar yağardı. Kar yağdığı zaman gözleri maviden kırmızıya dönerdi. Uzaktan baktığın zaman da yeşil olurdu aniden. Kübra Erbayrakçı “Ay ay ay” diyen şarkının nakaratına takılı kalmıştı aklım. Sürekli dilim, iki harften oluşan ve üç kere tekrar edilen kelimeyi art arda söylemeye devam ediyordu. “Takıntı seninki,” diyen arkadan bir ses duyuldu. Kulaklarım çınlıyordu. Oturduğum mavi koltuktan