İSHAK EDEBİYAT

Kıymetli dostum Serhat’a… Dünyayı örten ağustos güneşinin altındaki incecik gölgelerin taşta, toprakta cisimsiz suretlerle gezindiği; dünün bugün, yarın ve sonrasından farkının olmadığı günlerden biri… Cansız rüzgârların arada bir yerinden oynattığı kızılçam dallarının yeknesak cırıltısını kesen incecik bir ses: “Anne! Anne!” Koşmaktan boyun damarları kabarmış çocuk nefeslenmeye bile çalışmamıştı: “Emmim getirdi mi pilleri?” Uzun kollarının ucu iki defa katlanmış, kardeşi y

“Ve geceleyin, bir an için, sönmekte olan uzak bir müzik gibi, yankılarıyla birlikte geri döner hayatımızın ilk şiirinden ezgiler.” Kavafis, Sesler Kaç yıl oldu bakmadım hazine kutusuna. Annem taktı bu adı küçükken. Okuldan geldikten sonra odama gider kutunun içine bir şey koyacaksam koyar, sonra tekrardan yatağın altına en arkaya itip kimse bulmasın diye önüne de tek raflı kıyafet çekmecesini set olarak çekerdim. Kutunun içinde; zarflar, biblolar, küçük oyuncaklar, mp3 playe

Otobüsün camından görünen uzak evlerde yanan solgun sarı ışıklara büyük hikâyeler yazıyordu yine kafasında. Bu ışıklarda insanı çağıran bir şey vardı. Bir davet, bir birliktelik hali… Ev olma hali! Dünyanın en sıcak kelimesi buydu belki de; ev! Çeşit çeşittiler… Yoksul evler, zengin evler, babası eve yeni gelmiş, ellerindeki portakalı masaya bırakan evler, annesi battaniye ören evler, kadeh tokuşturan evler, bir türküye eşlik eden evler, televizyon izleyen evler, bebeklerini

Çılgın, kaotik ve hayâlleri çatlamış bir kadın. “Uygunsuzlar”, aynı günlerde yeniden okuduğum Said Maden’in (1931-2013) şu dizeleriyle eşleşirken… henüz tanışmıyorduk. “Geçen gün ayağıma takılan o gülünç şey vardı ya, o delik deşik, üstüne basıla basıla yassılmış eğri büğrü şey, pis kaldırımdan eğilip aldım da sana gösterdim ya hani, bir göz atınca ne dedik? Hiçliğin özüdür olsa olsa bu, gereksizliğin simgesi, bir çırgan!” Neşe Şengök (Neşe Koçak mahlasıyla yazıyor, asıl soya

Saat öğle biri geçiyordu. Telefon çaldı. “Alo, evet Sinan Y. benim. Hayır müsait değilim, gerçekten şu an müsait değilim. Tamam, olur, iyi günler.” Yattığı koltukta hafifçe doğruldu telefonuna bakarak. Hızlıca üzerindeki ince battaniyeyi kenara atıp oturdu. Uykulu gözlerle önüne baktı bir süre, ardından küçük oturma odasında göz gezdirdi. Koltuğun üzerine serdiği yatak çarşafı yerde sürünüyordu, tekli koltuğun üzerine kıyafetler atılmıştı. Yerde boş bira kutuları, içerisinde

Sessizlik… Derviş Fundusi’nin elinden kurtulduktan sonra istediğim tek şey buydu. Bütün sesleri yutan bir sessizlik. Dünyanın gönül gözünün aydınlandığı kör gecede nehrin kıyısından suya doğru uzayan çalılıklara takıla takıla ilerliyordum. Kulaklarımda beni çıldırtan bir gürültü patlıyordu: “Beni seç! Beni seç! Ey Derviş Fundusi!” Gece arınması saatinde gelmiştin. Dokuz kişiydik suyun içinde. Aramızda bir balık yüzüyordu. Bacaklarımıza, omuzlarımıza, göğsümüze kayganlığı deği