İSHAK EDEBİYAT

Beyaz örtü serpildiğinde İstanbul’un her yeri sakinleşir. Hele ki İstiklal Caddesi! Hayalleri süsleyen bir güzelliğe, masalsı bir sessizliğe bürünür. Tam da böyle bir günde Taksim Heykeli’nden Şişhane’ye doğru yürüyordum. Rüzgâr tüm hızıyla sırtına bindirdiği kar taneleriyle estikçe esiyordu. Ne soğuktu öyle! Gözleri kısmadan ilerlemek mümkün değildi. Gürültülü müziklerden, bağıran dükkân çalışanlarından uzaklaşan İstiklal’e çocuk sesleri hakimdi. Kar yağar da çocuk sesleri o

“Cennete uçakla gidilir mi?” “Bilmem.” “Cennet uzak mı?” “Bilmiyorum.” “Filmlerdeki gibi bir kapsülün içine mi girmek gerekiyor?” “Bilmem ki.” “Peki ben ne zaman gideceğim?” “Hadi pijamaları giyelim, uyku vakti.” Gece lambası yanıyor, küf yeşili duvarlarda çelimsiz ama sevimli bir gölge ince uzun bitkin bir gölgenin ellerinde evirilip çevriliyor. Kollar yukarı, kollar aşağı, ayaklar yukarı, ayaklar aşağı. İyi geceler öpücüğü… Salonda lacivert kadife kaplı gürgen sandalyeler ö

Bir yazanı yazar yapan şey neyi anlattığı mı, nasıl anlattığı mı mevzusu süregelen bir tartışma olsa da kalıcılık, anlatılan olayın kendine has bir üslupla birleşmesiyle alakalıdır, diye düşünüyorum. Zira aynı hikâye, farklı kalemlerde bambaşka bir tesire dönüşebilir. Okurun zihninde iz bırakan şey çoğu zaman olayın kendisi değil, onun dile getiriliş biçimidir. Bununla birlikte güçlü bir üslup arayışı, kimi zaman yazarı yapay bir gösterişe sürükleyebilir. Etkileyici görünme g

Kıymetli dostum Serhat’a… Dünyayı örten ağustos güneşinin altındaki incecik gölgelerin taşta, toprakta cisimsiz suretlerle gezindiği; dünün bugün, yarın ve sonrasından farkının olmadığı günlerden biri… Cansız rüzgârların arada bir yerinden oynattığı kızılçam dallarının yeknesak cırıltısını kesen incecik bir ses: “Anne! Anne!” Koşmaktan boyun damarları kabarmış çocuk nefeslenmeye bile çalışmamıştı: “Emmim getirdi mi pilleri?” Uzun kollarının ucu iki defa katlanmış, kardeşi y

“Ve geceleyin, bir an için, sönmekte olan uzak bir müzik gibi, yankılarıyla birlikte geri döner hayatımızın ilk şiirinden ezgiler.” Kavafis, Sesler Kaç yıl oldu bakmadım hazine kutusuna. Annem taktı bu adı küçükken. Okuldan geldikten sonra odama gider kutunun içine bir şey koyacaksam koyar, sonra tekrardan yatağın altına en arkaya itip kimse bulmasın diye önüne de tek raflı kıyafet çekmecesini set olarak çekerdim. Kutunun içinde; zarflar, biblolar, küçük oyuncaklar, mp3 playe

Otobüsün camından görünen uzak evlerde yanan solgun sarı ışıklara büyük hikâyeler yazıyordu yine kafasında. Bu ışıklarda insanı çağıran bir şey vardı. Bir davet, bir birliktelik hali… Ev olma hali! Dünyanın en sıcak kelimesi buydu belki de; ev! Çeşit çeşittiler… Yoksul evler, zengin evler, babası eve yeni gelmiş, ellerindeki portakalı masaya bırakan evler, annesi battaniye ören evler, kadeh tokuşturan evler, bir türküye eşlik eden evler, televizyon izleyen evler, bebeklerini