İSHAK EDEBİYAT

"Ölümümüzden sonra başka bir ömür gerek; ki biz bu ömrü sevgiliye kavuşma ümidiyle tükettik." Sadi Şirazi   Yirmi yıl sonra ilk kez yan yana oturuyorlardı. Akşam güneşi denizin üzerine kızıl bir perde sererken, rüzgâr ikisinin de suskunluğunu usulca okşuyordu. Bankın soğuk demirine rağmen aralarında yıllardır hiç unutulmayan o sıcaklık dolaşıyordu; sanki geçen onca yıl, şehirlerin gürültüsü, kırgınlıklar, başka hayatların ağırlığı o an denizin kıyısında çözülüp gitmişti. İkis

Çok geçtim bu yollardan. Bizi görür görmez havlamaya başlardı, koyun sürülerini bir arada tutan çoban köpekleri. Vakitli vakitsiz öten horozlar, yarılanmış cam boşluğundan aracın içine sızan kesif kokular karşılardı her gelişimizde. Başakların boynunu büktüğü hasat zamanlarında tezek kokusu, baharda yağmur yemiş toprak kokusu, yol kenarında aval aval bakıp böğüren inekler… "Yan camlardan dışarıya bakma, gözlerin yolu takip etsin! Başın döner, araba tutar" derdi babam. Babamın

Yürüyorum. Adımlarım sessizce toprağın üzerinde kayıyor, sanki her adım bir boşluğa düşüyormuş gibi. Gözlerim öne bakıyor, ama aslında içime bakıyorum. Beynimdeki düşünceler, birbirine dolanmış karmakarışık yollar gibi. Boşluk... Ne kadar ilginç bir kavram. O, bir eksiklik gibi görünüyor, ama aslında ne kadar dolu, ne kadar derin. Bir sığlık gibi algılanıyor, ama aslında içinde sonsuzluk barındırıyor. Düşüncelerim, bir uçurumun kenarında dolaşıyor gibi. Ne var orada? Bilmiyo

Karanlık dediğimiz o kesif duvarın geçirgen varlıkların bedeni olduğunu öğrendiğimden beri ışıksız yerlerde duramıyorum. Başta zararsız bildiğim bu varlıkların sinsi planlarla insanlığı yok etmeye çalıştıklarını öğrendikten sonra onlardan korkmaya başladım. Evet, yanlış duymadınız, insanlığı yok edip dünyayı ele geçirmek istiyorlar. Hem de topsuz, tüfeksiz. Hem de küçük, siyah noktalarla. Nasıl mı? Ele geçirmek istedikleri yerlere önce adamlarını gönderiyorlar. Bunlar, kimsey

Günlerden perşembe. On bir aydır zeytin topluyoruz. Ellerim simsiyah. Annem her sabah zeytin sirkesiyle yıkıyor ellerimi çünkü alaca lekesi kendi özüyle daha kolay çıkarmış. Hayata dair her şey için geçerliymiş bu. Ninem, çekirdeklerin otuz üçünü eteğine ayırmış bile. Babam o sırada hasta ağacın kovuğuna dalıp Allah büyüktür deyip duruyor. Baba, Allah perşembe günleri de büyük mü? Yükmüşüm gibi gözlerini dikiyor suratıma. İfadesi dallanıyor yüzümde. Oysa hasta ağaca hiç böyle

Covid sonrası alışkanlıklarımız değiştiği gibi, derinlerde yatan, hiç farkına varmadığımız ya da anlamlandıramadığımız bazı davranışlarımız, bedenimizin bazı uzuvlarında, hatta beynimizde ve ruh sağlığımızda kalıcı hasarlar bıraktı. Hastalık bitti, gitti gibi görünüyor, ama bende kalan kaldı. Ruhum daralıyor. Haftanın bir günü dünyam kararıyor. İçime kapanıyorum, kendimi odama kapatıyorum ve kendi dünyama sığınıyorum. Sanıyordum ki bu tavırlarım yeni başladı. Eşimle aramızdak

Öykü kitaplarını senfonilere benzetirim. Her bölüm birbirinden farklıdır, andante ya da allegro olabilir, orta hızda bir vals müziği gibi kelimeler sizi sarabilir ya da finalde coşkuyla bitebilir. Ama sonuçta son nota çalındığında bütündür sizi büyüleyen. Kitaplarda da harfler birer notaya dönüşüp sizin ruhunuza akmaya başladığı anda o kitapla aranızda güçlü bir etkileşim oluşur. Şimdi size şefini ilk defa tanıdığım, kelimeleri dinlemekten büyük zevk aldığım bu senfoniyi anla

“Şaziment Hanım, zahmet ediyorsunuz. Mahcup oluyorum vallahi. Beslemeye aldınız beni! Korkarım kapılardan geçemeyeceğim bu gidişle,” diyerek bir kahkaha attı Füsun, elindeki tabağı alırken. Sesi apartman boşluğunda çınladı. Şaziment Hanım’ın kapı önü sohbetlerine doyum yoktu. Füsun’la konuşurken gözleri, kapı aralığından içeriye süzülüp evin içini radar gibi tarıyordu. Ayaklarının biri eşiğe kilitlenmişti; ha dese, bir omuz atsa içeriye, o çok merak ettiği dünyanın tam ortası