İSHAK EDEBİYAT

Çoğunu eleyip dağıttığım eşyalardan kalanları, birkaç koliye sığdırdım. Son koliyi kapatmadan etrafa bir daha bakıyorum. Büfenin üstünde, çevirmeli, kemik rengi telefonu, sarkan şeffaf kablosundan fark ediyorum. Parmağımı, rakamın yazılı olduğu çembere geçirip çevirince çıkan ses, şimdi beynimin içinde. “Alo babam orda mı?” “Burada Merve, merak etme.” “Ne zaman bitecek toplantı?” “Sen uyu, bekleme kızım, uzun sürer yine.” “Aradığımı söyle babama Hasan amca.” 413 16 13. Boyum

Sabah ışığı perde aralığından içeri süzülürken odanın içinde ince bir toz gibi asılı kalıyordu. O ışığın altında, saçlarının telleri, yılların yorgunluğunu taşıyan gümüş ipliklere dönüşmüş gibiydi. O sırada komodinin üzerindeki ahşap tarak tıkırdadı. Tarağı elime aldığımda her sabah yaptığım gibi kısa bir tereddüt yaşadım. Sanki her dokunuşumda senden bir şey daha eksilecekmiş gibi… Ama sonra yine aynı alışkanlıkla, aynı şefkatle taramaya başladım. Arkanda duran bedenimden gö

Ufacık bir penceren vardı dünyaya açılan, o da kapandı. “Ah Anne!” Daldaki kumru yeknesak sesiyle öterken sinirli imam mezara inen genci sertçe uyarıyor. “Öyle olmaz! Sen çık, oğlu insin mezara!” Usulca iniyor, taze toprak kokulu mezarın içi daracık. İnerken beraberinde biraz toprak da dökülüyor, telaştan umursamıyor. Mezarlıktaki kalabalığın aceleci tavrı şaşırtıyor onu. Kimisi tanıdık birine rastlama umuduyla mezar taşlarındaki yazıları okuyor, ötekiler bir an önce oradan u

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? 2020’de başladı hikâyem. Dört yıla yakın, derin okuma atölyeleri de dâhil çevrimiçi eğitimlerde öğrenci oldum. Öykü yazmak aklımı başımdan aldı diyebilirim. Ortaya çıkan ilk taslakları düşününce, hepsi bebeğim gibiydi. Emzirdim, besledim ve özenle büyüttüm onları. İyi bir okur olma hedefini bırakmadan her gün masa başına oturdum, öykülerimi saatlerce çalıştım. Az sayıda öyküm çok çalışıldığı için ölü doğdu. Ama hayatta kalanlar birç

Sevincinden gülmedi hiç. Bilmediğinden ya da mutluluğu hiç tatmak istemediğinden değildi bu. Onun gülüşlerine daha çocukluğunun ilk yıllarında hayatın ağır gölgesi sinmişti. Sanki daha doğduğu gün alnına görünmez bir yazı yazılmış, o yazının adı da yoksulluk oluvermişti. Kader denilen şey, bazen insanın karşısına bir yol olarak değil; daha ilk adımını atmadan üzerine kapanan ağır bir kapı olarak çıkıyordu. Azat böyle bir evde doğmuştu. Betonarme, rutubet kokan, gün ışığını gü

Baran çamaşırhanenin kapısını omzuyla ittiğinde içerideki makinelerden üçü aynı anda dönüyordu. Cam kapakların arkasında birbirine karışan beyaz gömlekler, sanki dışarıda akşam olmamış da bütün gün dar bir pencereden yeniden geçirilmekteymiş gibi ışığı çoğaltıyordu. Kapının üzerindeki küçük zil bir kez çaldı. Tezgâhın gerisinde oturan yaşlı kadın başını kaldırdı, sonra örgüsüne döndü. Baran, elindeki mavi torbayı yere bırakmadan cebinden telefonunu çıkardı. Saat yediye on sek