İSHAK EDEBİYAT

Seher Tanıdık’ın Öyleyse Vurun Baltayı kitabı, okuru bir metnin içinde davet etmekten çok, onun karşısına geçip konuşmayı tercih ediyor. Bu konuşma yumuşak değil. İkna etmeye çalışmıyor, uzlaşmıyor ve geri çekilmiyor. Daha ilk sayfalardan itibaren kendine ait bir alan açıyor ve o alanın sınırlarını da oldukça net çiziyor. Bu netlik, kitabın en belirgin gücü. Tanıdık, neyi yazdığını bilen bir yerden hareket ediyor. Öyküler, kararsız ya da arayış halinde değil. Aksine ne söylem

N. şehrinden çıkmış, onu M. şehrine götüren otoyolda arabasını sürüyor. Dinmeyen şiddetli yağmurun keskin damlaları arabayı bir taramalı tüfek gibi tarıyor, ön camı yarıp onu kör etti edecek. Gümbür gümbür çakan şimşekler yüreğini hoplatıyor. Yolun düz olmasını, yolda dengesini bozabilecek bir tümsek ya da kaymasına yol açabilecek su birikmiş bir girinti ile karşılaşmamayı diliyor. Gerçi bu tür engeller çıktığında onlarla mücadele etmekten büyük zevk alıyor; arada aksiyon laz

Yoğun geçen bir iş günün sonunda, masamdan kalkıp ağır adımlarla pencereye yaklaştım. Paydos saatinin gelmesi, yine şu yoğun trafiğe çıkacağımdan dolayı hareketlerimi ağırlaştırıyordu. Birazdan çıkıp içine gireceğimi aklıma getirmesem, plazanın on yedinci katındaki manzaram gözüme herhalde güzel görünürdü. Dura kalka uzaklaşan araçların arkasındaki kırmızı ışıklar, yoğun kıvamlı lav tablosu gibiydi. Uzaktan seyretmesi güzel bir tablo. Ne var ki bu manzaraya bir güzelliği seyr

(I) “Merhaba, nasılsın?” “İyiyim Ogün, sen nasılsın?” “Ben de iyiyim Müge.” “On beş gündür konuşuyoruz seninle ve zaman öyle güzel geçiyor ki! Eminim yüz yüze görüştüğümüzde de aynı güzellik her yanımı saracak.” “Ben de çok isterim Ogün ama ayrı şehirlerdeyiz. Ve ben kolay kolay dışarı çıkamıyorum. Nasıl görüşebiliriz ki?” “Önümüzdeki bir hafta boyunca ben de çok yoğun olacağım. Fakat ondan sonra yaşadığın şehre gelmeyi çok istiyorum. Lütfen buluşalım!” “Şimdi olmaz Ogün!” “N

Tarık Tekoğul’un 2024 yılında Epona Yayınları’ndan çıkan ‘İçeride Bir Sürü Denyo Var’ isimli ilk öykü kitabı, bilinçli fakat yine bilinçli olduğu için serseri bir zihnin ürettiği öykülerden oluşmaktadır. Kitaptaki, ‘Descartes Neredesin Allah’ın Cezası’ isimli öykü, bu serseri zihnin kendini çırılçıplak ortaya koyduğu oldukça cüretkâr ve iyi bir metin. Yazarın, tamamen bilinç akışı tekniğiyle yarattığı metinde karakter hem kendisiyle hem dış dünyayla hem de tanrı fikriyle yoğu

En son dolmuşu kaçırmamış olmayı umarak durağa geliyorum. Hava puslu ve epey soğuk. Havanın soğuğu pişmanlığımı kabartıyor; beraberinde getirdiği sorular evham deliklerinden sızıyor. Oysa babaannem ve Songül halam kalmam için ısrar etmişti. Dolmuş gelmezse geri döneceğim; gece, gece bu soğukta beklemeye değer mi, bilinmez. Yarın erkenden işlerim var, eve gitmek daha iyi. Soruları savuşturarak zaman geçsin, soğuğu unuturum diye telefonla uğraşacağım; ama şarj az, anahtar yanım