İSHAK EDEBİYAT

Sevgili yazarımız Hicret Birik, göbeğime kurulmuş meydanda, elinde kitap, mefahirini sayıp dökerek bana caka atıyor. Neymiş efendim, böyle hikâye olur muymuş? Küçük bir hikâyeyi bu kadar uzatmaya ne gerek varmış! Ah Hicret Birik ah! Azıcık efendi-ya da hanımefendi-olsa hayatındaki kalabalığı görecek. Ne var ki kendi hikâyesini çok büyük zannedene ifade-i meram etmek dilin nasır bağlamasından öteye gitmez. Bu sebeple kendisine karşı hikâyemi müdafaa edeceğime onunla bir iddiay

Kimi insanlar vardır; kuş tüyü hafifliğinde yaşarken an gelir gözünü bile kırpmadan bir tufan koparır. Güneş dağların ardından güne veda etmeye hazırlanırken, köyde kalan son kerpiç evlerden birinde oturan Üzeyir, karısının hazırladığı sofrada bağdaş kurmuş, ona baldan tatlı gelen bulgur pilavını iştahla yiyordu. Gülizar evi ikiye bölen perdenin arkasında; yatak odasındaydı. Bir yandan yüklükten döşekleri indirip yer yatağını hazırlıyor, bir yandan da perdenin diğer tarafında

Servet memleketin en tuhaf koleksiyoneriydi. Millet para pul biriktirip kitap toplarken o, savaşlarda şehit düşmüş, gazi olmuş askerlerin eşyalarını toplardı. Her hafta sonu olduğu gibi yine mezatlara gidecek, eşya arayacaktı. Belki bir gazinin tütün tabakası için ihalelere girecek, kartının son limitlerini oraya harcayacaktı. Yine böyle bir gün, şehrin kuytu köşesinde bulunan bir antikacı fark etti. Kapının üstünde "Antikacı Ömer" yazıyordu. "Geçmişin tozu bizde birikir." İç