İSHAK EDEBİYAT

Ona ulaşmak için üç demir kapı ve bir de üst aramasından geçiyor, ardından iki kat yukarı çıkıyordum. Demir kapılar kafes sistemiyle çalışıyor, bir kapı kapanmadan diğeri açılmıyor. Kapılar arasındaki yolculuk sonsuz bir girdaba işaret ediyordu. Burada zamanın çatlağını bulmuştum, zaman burada kırılmış ve kırıldığı yerden bizleri çatlağından sarkıtmış, bizleri ince bir iple anlara ve silik bir geleceğe bağlamıştı bizleri. Uzun koridorlar sağlı sollu ince ve küçük koridorlara

Pen Yazarlar Derneği’nde tanıştık, 1 Şubat 2025 yani onu keşfettiğim tarih. Üç kitabı var ben de. Birincisini (Raydaki İzler) İzmir’de, ikincisini (Diş İzleri) İstanbul/Şişli’de, üçüncüsünü (Vahşi Kelebek) Erzurum’da bir “sahaf”ta buldum ve elden aldım. Bizzat! Bir yazarın yetkinliğini ve yeterliğini sorgulayabilmek adına aynı türde en az üç eser vermiş olmasını (ya da hakkında söz edebilmek için aynı türdeki en az üç eserini okumayı) önemserim. 2000’li yıllar arifesi ve sonr

Puslu, soğuk bir sabah. Nefesinin buharı önünü görmesini zorlaştırıyordu. Buz, asfaltı kaygan bir yarış pistine çevirmişti. Asel’in eteklerinden içeri, göğsüne, ciğerine işleyen bir rüzgâr vardı. Her adımında üşüyordu ama durmanın vakti değildi. Dün gece yüzünde şaklayan o tokadın sızısı, dışarıdaki ayazdan daha çok yakıyordu tenini. Acı gitmiş yerine acının izi kalmıştı. Sinan’ın duvara fırlatıp kırdığı telefonun sesi hâlâ kulaklarındaydı. O telefon, onun dışarıyla son bağla

1- Öykü yazmaya ne zaman, nasıl başladınız? Yazmaya başladığım net bir tarihi not düşmek zor; çünkü bu çocukluktan beri süren okuma halinin zamanla içimde bir sese dönüşmesiyle oldu. Önce dağınık notlar, kısa denemeler, aklıma yazılan cümlelerle yola çıktım ardından okuduklarımla çoğalan, içimde yankılanan ve farklı türlerde kendine yol arayan metinler ortaya çıktı. Bunların olgunlaşıp bütünlük arz eden metinlere dönüşmesi ve bilinçli olarak öyküye yönelmem ise son altı yıl

Seniha, kocasının kitaplarını karıştırmaktan, yazı masasına oturarak onun deste deste kâğıtlarıyla oynamaktan pek hoşlanırdı. Sedat’ın evde olmadığı günler, ona ait eşya ile meşgul olmak, adeta yokluğunun hasretini ve kavuşma arzusunu azaltıyor gibiydi. Bir gün yine böyle, Seniha Sedat’ın kâğıtlarını karıştırırken bunların arasında ufacık bir zarf, daha ilk bakışta korkunç olduğu anlaşılan süslü mektup zarflarından bir tane buldu. Kocasının ismine gönderilen bu kâğıdı titreye

Güneş, teknenin beyaz saclarından sekip doğrudan gözbebeklerine batıyordu. Arka planda çalan bası bozuk pop müzik, denizin şırıltısına karışırken Efe için dünya o daracık merdiven ile teknenin ikinci katındaki atlama platformu arasındaki yüz elli santimetreye sıkışmıştı. İlk koyda platformun ucuna kadar geldi. Ayak parmaklarını, güneşten kavrulmuş ve beyaz boyası yer yer çatlamış platformun plastik zeminine sıkıca kenetledi. Dudaklarının üzerindeki yeni koyulaşmaya başlamış t