İSHAK EDEBİYAT

Ne zamandır yağmur yağdığını hiçbirimiz bilmiyoruz. Belki birkaç ay belki birkaç yıl. Bedenlerimiz bize sonsuzca gelen bu ıslanmaya uyum sağladığından beri zamanı eskisi kadar önemsemez olduk. Evlerin çatıları durmaksızın sırtlarına inen dik darbelerden esneyip, gevşedikçe misafir ettik suyu evlerimize. Her evde kovalar, leğenlerle bu davetsiz misafire alanlar açıldı. Doldukça dışarıya taşıdık. Aktıkça berraklaştı sular. İçimizde biriken ne kadar tortu varsa, yatağımıza kadar

Sahafa gittiğim o yağmurlu günü hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Yağmur, kaldırım taşlarına usul usul düşüyor; vitrindeki eski kitapların üzerine ince bir buğu bırakıyordu. İçeri adım attığımda beni eski kâğıdın, mürekkebin ve yılların kokusu karşıladı. Tozlu rafların arasında ağır ağır dolaşırken, sanki her kitap okunmayı değil de yeniden hatırlanmayı bekliyordu. Rastgele uzandım ve yıpranmış ciltli bir kitabı elime aldım. Sayfalarını çevirmeye başladığım sırada içinden küçük, sa