İSHAK EDEBİYAT

Leylekler göç etmedi bu yaz. Günün muhtelif saatlerinde balkona çıkıp bekledi onları. Dışarıda sonsuz rahatsızlığıyla akıp gidiyordu yaşam: korna çalan arabalar, birbirine bağıran insanlar, evlerin açık camlarından sızan kötü şarkılar. Dünya bütün sesiyle bağırıyordu gene. Ama o memnun değildi durumdan. Başkalarının gürültüsünden kendi iç sesini duyamıyordu. Aradığı bir şey varmış gibi oradan oraya dolandı durdu evin içinde. Tül perdenin ardında kum rengi gökyüzü. Balkona sür

Her şey bir retina dekolmanı sonrası geçirdiğim vitrektomi ameliyatından sonra başladı. Retinamda oluşan bir yırtık sonrası göz küreme dolan kanla birlikte görüşüm bozulmuş, görme kaybı yaşar olmuştum. Bu maraz sol gözümde meydana geldiğinden, esasen, hayatımın o denli zorlaşmaması gerekirdi, neticede sağ gözümle yaşamımı idame ettirebilirdim. Gelgelelim sağ gözüm de doğuştan yaşanan bir sıkıntıdan dolayı halihazırda görmüyordu. Yani, sözün özü bu retina yırtığı sonucu oluşan

Önceki gecenin küçük çaplı katliamının kahredici etkisinden kurtulamayan Nezih, bir eli çenesinde, diğeriyle kalem çeviriyordu. Gözleri önündeki projede olsa da zihni çok başka yerlerdeydi. Seramik kupasındaki çayı yudumlamamış, ekmek arası kaşar peynirinden bir parça bile koparmamıştı. Yüzü solgun, genel hali yorgundu, dikkatini bir türlü toplayamıyor, işine odaklanamıyordu. Yetişmesi gereken bir proje vardı ve hafta sonuna kadar teslim etmesi gerekiyordu. Bir müddettir işin

Meltem rüzgârlı bir yaz sabahı. On beş dakikadır uyku ile uyanıklık arasında gidip geliyorum. Rüzgâr, odanın kapısını inatla zorluyor; kapının gevşek dilinin çıkardığı ritme, rüzgârın uluması da eşlik ediyor ve her dalışımda dürtüyor beni. Sonunda rüzgâr galip geliyor, kapı “çık” diyerek açılıyor. Çörek kokusu kaplı bu esinti içeri doluyor, tül perdeyi hırçın bir aleve çeviriyor. Tenimde hissettiğim dokunuşları, istemsiz bir mutluluk bırakıyor bende. Yarın bayram. Annem ve ba

“Hatıralar bazen bir melodiye, bir şarkıya, bazen de bir çift gümüş kol düğmesine sığar.” Henüz on yedi yaşlarımın sonlarında; hayatı sorgulayan, hayatı öğrenmeye çalışan, ne istediğimi bilmeyen toy bir genç kızdım. Herkesin aynı yoldan geçtiği o malum yaşlardaydım. O gün gelip çatmıştı. Pek heyecanlı değildim açıkçası çünkü umudum yoktu. (Bana göre heyecan, umutla beklediğin bir şeyden sonra gelen bir duyguydu.) Yeni günün ilk saatlerinde aldığım bir mesajla, akıllı telefo