İSHAK EDEBİYAT

Yan masada bir çift. Birbirinin ağzına düşüyor. Çocuğun ağzından çıkan her sözcük kızın yanaklarını yalıyor. Kız, çocuğun her cümlesinden sonra göz ucuyla etrafına bakıyor. Tanıdık kimse yok. Çocuğa biraz daha sokuluyor. Onların yapış yapış haline daha fazla dayanamıyorum. Kafamı denize çeviriyorum. Geçmişi hatırlıyorum. İlk karşılaşmamızı. “Merhaba. Sandalye boş mu?” Kimin söylediğine bakmıyorum bile. “Evet. Alabilirsiniz.” “Yok almayacağım. Aslında başka boş masa yok. Annem

Önceki hayatlarımı anımsıyorum. Bütününü değil ama ölümümden önceki son dakikalarını. Bazen doğal yollarla, bazen elim bir kaza sonucu, bazen de bir cinayete kurban giderek ya da canıma kıyarak hayatımı kaybediyorum. Kimi zaman aynı gün içinde önceki hayatlarımın birkaçını birden anımsadığım oluyor. Hoş bir şey değil. Bir süredir kimseyle de paylaşmıyorum bunları. Bana inanan kimse kalmadı çünkü etrafımda. Belki de artık bu üç beş dakikalık hikâyelerden ziyadesiyle sıkıldılar