İSHAK EDEBİYAT

İlk Çarşamba Gecesi Bavuluna gri kumaş pantolonunu ve dirsekleri eprimiş ceketini katlayıp koyuyor. İki kazak, iki bluz ve birkaç iç çamaşırıyla yetiniyor. Kadın kapakları açık olan dolabın önünde durup bir aylık tatil vizesi için yanına aldığı az eşyanın da havaalanında dikkat çekebileceğini düşünüyor. Kurumdan fazla eşya almamasını tembihledilerse de azı da göze batabilirdi. Gelişigüzel bir iki kıyafet daha bavula koyuyor. Kapı çalıyor. Nefesini tutup zilin bir daha çalmas

Yan masada bir çift. Birbirinin ağzına düşüyor. Çocuğun ağzından çıkan her sözcük kızın yanaklarını yalıyor. Kız, çocuğun her cümlesinden sonra göz ucuyla etrafına bakıyor. Tanıdık kimse yok. Çocuğa biraz daha sokuluyor. Onların yapış yapış haline daha fazla dayanamıyorum. Kafamı denize çeviriyorum. Geçmişi hatırlıyorum. İlk karşılaşmamızı. “Merhaba. Sandalye boş mu?” Kimin söylediğine bakmıyorum bile. “Evet. Alabilirsiniz.” “Yok almayacağım. Aslında başka boş masa yok. Annem

Önceki hayatlarımı anımsıyorum. Bütününü değil ama ölümümden önceki son dakikalarını. Bazen doğal yollarla, bazen elim bir kaza sonucu, bazen de bir cinayete kurban giderek ya da canıma kıyarak hayatımı kaybediyorum. Kimi zaman aynı gün içinde önceki hayatlarımın birkaçını birden anımsadığım oluyor. Hoş bir şey değil. Bir süredir kimseyle de paylaşmıyorum bunları. Bana inanan kimse kalmadı çünkü etrafımda. Belki de artık bu üç beş dakikalık hikâyelerden ziyadesiyle sıkıldılar

Öğretmenler odasında ayakta durmakta güçlük çeken askılığa takılıyor gözü. Yine de taşıyor montumu, helal olsun. Sendeki direnç bende olsa, diyor. Giyiniyor sıkıca. Herkes çıktı, o kaldı. Nöbetçi. Binaların arasındaki küçük yapının küçücük bahçesinin nöbetçisi. Kurs boşalmış, itiş kakış demeden bütün öğrenciler gitmiş hapishane kaçkını gibi evlerine koşarak. Sanki bağlıyoruz sizi diye geçiriyor içinden, işkence ediyoruz sanki. Küçük, iğrenç böcekler! Çıkacak artık. Masanın ta

Bir kitap adıyla, sanıyla, kapağıyla okurun kulağına bir şeyler fısıldar. Kimi kitaplar renk cümbüşünün, çoklu imgelerin büyüsüyle kendini tamamlatır; kimi kitaplarsa son derece minimal, öyle dümdüz görünmesi için tasarlanmış görsellerle gayet iyi anlaşır. Hakeza kitap isimleri de bazen günde elli kere kullandığımız bir kelimeden veya kelime grubundan oluşur bazen de günde elli kere, yüz kere duyulan ama kimsenin-ki burada Hüseyin Kılıç’ı tenzih ederim- ‘’Bu sesten ne öykü ol

Oturduğu yerde hafifçe kıpırdandı. Boğazını temizleyip bir yandan tebessüm etmeye çalışarak karşısındaki kadının gözlerine bakıp salonu teftişe başladı. Yüksek tavandan sarkan ışıltılı avizelere, masalara, masaların üzerindeki yapma çiçek yerleştirilmiş vazolara baktı son olarak. Nereden söz açacağını bilemiyordu. Uzun, çok uzun bir zaman olmuştu. Unutacak kadar uzun bir zaman… Bir kadınla yemeğe çıkmak, konuşmaya başlamak… Şimdi özgüvenini yitirmiş olduğunu hissediyordu. Oys

Papağan-ı Şerif Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Hüseyin Safa Ak’ın 2024 yılında Metinlerarası Kitap’tan çıkan ikinci öykü kitabı. İlk kitabı ise Ölülerin Uğrak Mahallesi. Yazarı biraz tanımak için öncelikle ilk öykü kitabında dikkatimizi çeken unsurlarla başlamak istiyoruz. Ölülerin Uğrak Mahallesi’nde yazar; okur yorumlarına yer veriyor. Elbette bu kurgunun bir parçası. Benzer bir yöntem kullanan bir öykü okumadığımız için bundan bahsetmek istedik. Öyküler bir blog üzerinde