İSHAK EDEBİYAT

Ağustos ayının sıcak bir akşamüzeri, market alışverişi yapmış, ellerimde poşetlerle, ağır ağır yürüyor ve bu sırada; sarı tarlaları, zeytin ve incir ağaçlarını, uzakta görünen güneş ve Ege denizinin adeta aşkın armonisini seyrederek eve dönüyordum. Ayaklarım yerde iken, ruhum, burgu, helezonvari bir biçimde yavaş yavaş başka bir aleme yükseliyordu. Denizden yeni dönmüş olan insanların evlerinde olduğu saatler olduğu için etrafın sakinliği de bana ortam yaratmıştı. Yaz tatili

Gökyüzü gibi bir bitkidir karahindiba. Sarı çiçekli hâli güneştir; griye dönmüş hâli ay. Bir nefeste uçuşturduğumuz tohumlarıysa yıldızlardır. Yıldızlara dokunmak zaman ister. Güneşi ve ayı yeterince gördükten sonra sıra onlara gelir. Her bir yıldıza içimizden geçen dilekler yüklenir ve uğurlanır. Sonrası karanlıkta beliren, göz kırpan izlerdir bizi bekleyen. Antik Yunan düşüncesinde karahindiba doğrudan bir tanrıya atfedilmese de rüzgârla ilişkilendirilir. Kızılderili anlatı

“Sevgili Lilith, Bu mektup sana ne zaman ulaşır, bilmiyorum. Belki sabah, belki öğlen, belki de akşam üstü... Bütün zaman ve selam dilimlerinden bağımsız, günaydın demek isterim sana. Yeni bir gün doğmuş gibi selamlamak hep seni: Günaydın Lilith. Otobüsten ineli bir gün, sırtımda çantamla şehri karış karış dolaştıktan sonra keseme uygun bir otel bulalı da birkaç saat oldu. Yol boyu sesini duymak için gördüğüm her telefon kulübesine girip de tüm jetonlarımı harcadım. Şimdi san

Pek muhterem huzuri hazirun… Geçmiş zaman söylenmiş, yalan gerçek dinlenmiş, hikâye hikâyeye benzermiş. “ Avazeyi âleme davut gibi sal, bâki kalan bu kubbede hoş bir sadâ imiş, ”* diyerek başlayalım muhabbetimize. Siz deyin evvel zaman içinde, ben diyeyim yakın geçmiş izinde, yaban eller desin prezınt pörfekt tenstte vadi eteğinde bir köyde geçiyor hikâye. Hey gidi, zamanın behrinde kartpostal atardık ya birbirimize. O kartpostallardaki gibi bir köy işte. Herkes kendi köyünü

Çin Mahallesi’ndeki Princeton Bulvarı’nın ara sokaklarından birinde ucuz bir otel odası bulmuştum. Cesur davranıp arkadaşlarımı da oraya götürürdüm. Yetmiş yılında Asya’dan Şikago’ya geldikten sonra insanlarla kurduğum ilk tecrübelerdi bunlar. Bir şekilde arkadaşlar edinip müzikten, şundan bundan söz etmek, hani mümkünse güzel vakit geçirmek… Taşıması kolay pikabım vardı elimde ve ortasındaki demir çubuğunda o gün dinleyeceğimiz parçalar döndürülmeyi bekliyordu. Hawig Pollwor

Bak güzelim, buraya neden geldiğini ikimiz de biliyoruz. Rol yapmana gerek yok. Kahve telvelerinde sözüm ona kehanet okuyan anneme maaşını kaptırmana da. Bu kat kat toz bağlamış eşyalarla dolu izbe yer ikimiz için de uygun değil. Çıkalım seninle şöyle, Piyer Loti’ye uzanalım. Ben kapkara demli bir çay söyleyeyim. Adam dediğin çayı kola renginde içer, söylemiş miydim? Sana da şöyle sade bir Türk kahvesi. Kapat fincanı tersine, ben açayım falını. Bir bir okuyayım geleceğimizi.

Zeliha Tamer Uçar’ın ilk öykü kitabı Tahta Bacaklı At , Metinlerarası Kitap etiketiyle çıktı. 115 sayfalık kitapta on üç öykü yer alıyor. Sessiz acıların, çocukluk gölgelerinin ve yetişkinliğin kırılganlığı içinde dolaşan bir anlatı evreni kuruyor. Dergilerde yayımlanan öykülerinden aşina olduğumuz yazarın dili bu kitapta daha belirgin “kendine özgü” bir ritim taşıyor. Bu kitabın en sevdiğim taraflarından biri de yazar karakterlerini sadece yazmıyor. Onlarla konuşuyor. Onlara