İSHAK EDEBİYAT

Karısı son günlerde kocasındaki değişikliğin farkındaydı. “Sende bir haller var. Nen var anlatmak ister misin?” diye soruyordu. Ağzını açıp bir şeyler söylemek istiyor, sonra karısının anlamayacağını düşünüp vazgeçiyordu. “Yok bir şey. Sana öyle geliyor,” deyip geçiştiriyordu. Kendini camın önündeki mavi kadife berjere boş bir çuval gibi bıraktı. Günlerdir içine düştüğü boşluk duygusunun çukurunda debelenip duruyordu. Beyaz sayısı her geçen gün artan kır saçları dağınık, yüzü

Ağustos ayının sıcak bir akşamüzeri, market alışverişi yapmış, ellerimde poşetlerle, ağır ağır yürüyor ve bu sırada; sarı tarlaları, zeytin ve incir ağaçlarını, uzakta görünen güneş ve Ege denizinin adeta aşkın armonisini seyrederek eve dönüyordum. Ayaklarım yerde iken, ruhum, burgu, helezonvari bir biçimde yavaş yavaş başka bir aleme yükseliyordu. Denizden yeni dönmüş olan insanların evlerinde olduğu saatler olduğu için etrafın sakinliği de bana ortam yaratmıştı. Yaz tatili